Wextê ku çiya pişt kutane - Eskerê Boyik

11 Nisan 2015 Cumartesi

Wextê ku çiya pişt kutane

Wextê ku çiya pişt kutane
Pişta hev,
Hildana wan zehf zor e.. 

Wextê merya pişt kutane
Pişta hev;
Kesek wana nikare.

Eskerê Boyik

yorum | | Devamı...

Vê sibehê, li te digeriyam - Ehmedê Huseynî

17 Şubat 2015 Salı

 Vê sibehê, li te digeriyam

1
Vê sibehê,
li te digeriyam,
li şûnşopa nalîna te,
li karwanê bîranînên te,
li genimê sirûda te ya ji bendemanê,
li kevirên aramkêşana te,
li keskê goristana te, li rojçêbûn û rojmirina te,
li rawestana te ya li bin baranê, li binefşa lêvên te,
li reşgirêdana darên sînga te, li penagehên bîra te,
li dastanên birîna zemîna te,
li kulîlkên reş ên hinarkên şevistana te digeriyam!
Tu bi karwanan re di ser laşê min re dibuhurî
û ez jî li pey te digiriyam!
2
Vê sibehê: ji bo Afat!
Dema li bargehên bêrîkirinê dilê xwe dikim bi qurbana hêviyan û toza bajaran ji ser bijankên xwe vediweşînim,
tenhatî perên xwe vedigire û bi hezaran darbestan ji xewnên min direvîne.. Dema ku ewrên zaroktiya me bi ser bajaran de digirîn, tenhatî li pêşberî me rûdine û li dojehên çavên me dinêre. Dema ku tenhatî li ser keviya zimanê me bi tenê dimîne, sibehên me ji me dixeyidin û xwe davêjin bextê esmanekî şîn!
3
Derengî şevê ye,
derengî jehr û derengî bîranînên kevirên keleh û bîrê ye!
Li Deriyê Çiyê dinêrim û bavê xwe bi destên xwe yên ji tûtinê dixeniqînim.
li velerzîna diya xwe û li çîrokên kuştina xwe vedigerim û eniya dîrokê ya ji bobelatan radestî sêdar û mêrxasên Pîranê dikim. Ji Amedê derdikevim û di Amedê de werdibim û ...Şêxekî ji tozê di hembêza xwe de radizînim! De lorî Şêxê mino lorî!!!
4
Vê sibehê, min di sîtava Deriyê Çiyê de, bi sedan bejnên bilind ên ji sirûdên nîvçe, gulebarankirî didîtin. Sazbendan serên xwe diçemandin û dastanbêjan jî dengên xwe bi kêrên nehwirînê dikuştin. Bazekî birîndar esmanê Amedê bi ser birîna xwe de dirûxand û ji mirina xweşmêran re digot: roj baş ey mirin! Li Deriyê Çiyê,... baranê, ji bilî kirasê dayika min, tu tişt nas nedikirin.

Ehmedê Huseynî

yorum | | Devamı...

Dema tu bêdeng dimînî - Atilla Barişer

1 Şubat 2015 Pazar

Dema tu bêdeng dimînî

Dema tu bêdeng dimînî
Têne girtin hemû deriyên min
Dikişe ser çavên min
Sirgûyên hesin yên tenêtiyê
Paşê tarî
Mezin dibê valahiya bê terîf
Tunebûnek wisa ku
Nikarim bêjim
Ku balîfa xwe hildidim
Dilê min dibe koçber
Ber bi merîdyenên herî dûr
Lê naçim dimînim
Çûyîn bırina kûr
Neçûyin şûr
Kengê tu bêdeng dibî
Dilê min dibe tendûr

Atilla Barişer

yorum | | Devamı...

Nameya Neşandî - Atilla Barişer

28 Ocak 2015 Çarşamba

Nameya Neşandî

Tu çû,
Kenên kelogirî
li dû te man.
Eva bû panzdeh sal
Şêst û yek demsal
Tu çû,
Em man.
Emrek e,
Bi gotinekî nayê ziman.
Çend xewn xilas bûn
Çend stêrk şemitîn
Çend baran barîn
Çend dil sekinîn...
Zarokên hînga mezin bûn
simêl badan
Çend bûk bi zaro man
Eva bû çeeend zivistan
Çiqas leyî, şewat,
Û çiqas hêsir...
Min ji bîr kir.

Te simêlên teze xûdan dayî
Kenên ji nava dil
Biratiyek bê emsal
Û bîst saliya xwe ji min ra hîşt.
Tu çû
Havîn bû demsal.
tu çû bû.
Xatir ji min ne xwest
ne te...ne jî çavên te.
Hela jî vedişêrim
Emanetên te
di nav xeyalên hevrîşim da...

kevokên spî
xeberên te tînin
ji welatên jêr
xeberên xêrê...
me bîhîst;
Te bêrî ya me kirî ye
Êêê ne hêsa ye,
Ji bîr nabin xwişk û bira
Te pirsiye hal û hewal
Silav şandiye ji bavo ra.

Ser ê me sax be.
Zûda çû wî alî,
bavê meyê kal,
eva bû heft sal.

tu dizanî
pirr kişand bavê me
derdê dostan
û dijminan.
ne ji bavê xwe têr bû
ne jî ji lawên xwe.
Bavê me yê dilovan.

Pirr ketî bû vê dawiyê.
Heliya bû.
Mêrikê mîna qoçal.
Axayê salên feodal
Siyarê hespê boz
Çevbelekê nukul poz
Nebiyê Rostemê Zal,
Mêrê roja teng
Hunermendê merivatiyê
Bavê me yê dilsoz
Dostê dosta
Kelemê çavên dijminan.
Tu jî dizanî
Mîna kilamekî jiya
Le îro tune ye,
bû xeyal
bi hesreta te çû
bavê meyê kal...

Di rojên xweyên dawiyê da
Pirr te difikirî,
Bi ber te diket.
Yek caran,
Bi dilekî şewat,
qala te dikir
û digot:
“ Tu girtîgehê
tu tunebûnê
tu dijminatiyê
zora min nebir
bi qasî çûyîna wî,
çûyîna wî ya bê xatir...”

Û dest bi kilamekî dikir
di ber xwe da,
Wek axînekî...
“ Felekê emaaan,
xayînê yemaaan
wek destmêjên devê çeman
bi çargava diçe zeman.
hezar xwezil bi wan rojan
wan rojên xwe
li dawiyê man.
û xeyalên me
hê jî rehwan...”

Ku silava te hilda
Pir şa bû
Diya min
Meriv qet ji şabûna digirî?
Ew giriya,
diya me ya qehrkêş
Xwarziya pehlewana
di pazdeh saliya xwe da
bû bûka eşîrê,
dilê xwe kir kozik,
emrekî qehra me kişand
zaro anî, yanzdeh zik
teva kir meriv
Di tunebûnê da.
“ mirin ji nan nêzîktir bû
di wan salan da.”
Digo, diya me.
kela sebrê
qîza eşîrê...
ji bo te pir dua kir
pir giriya...

hela jî dibêje;
“ heyfa wan,
wan zarokan
heyfa emrê wan.
Rokî xweş nejiyan
Delalîkên dayîkan...
Ku sed Sîpan
nabin neynûkekî wan
heyfa wan
wan zarokan
Tev jî hela tehr in,
mîna xemxemokan...”

Ber dilê wî digrim
paşê,
jê ra dibêjim;
Tişta ku ew ji bonê çûne
Ne erzan e
Desmala destê xorta
Evîna dilê qizan e
Axa pîroz
Gulistan e
Carek çog dayne erdê
hezar sîpan jê dizên
Hezar can...hezar canan
Û hezar jiyan...

Û dibêjim;
Ma qey tu nizanî?
Di coxrafyayê da ciyé me
Di dîroké da navê me tune
Di çîrokan da
Berx, şivan,kûçik û gur hene
Di sêvan da kurm hene,
Em tune.
Di axa binê nigê wan da
Cendekên kalikên me dirizin
Le di defterên wan da
Navê me tune.
Ka kîjani bêjim ji te ra
Ji milazgirê vir da
em bi hev ra ne
ne cinarin,
wek bira ne...

Xwîna me ji rijiya li kozikan,
Li qeraxê tengava Çaneqalê.
Hêviyên me ji qerimîn,
Di şefeqên sar da
li eniya qafqasê.
Zarokên me ji man li Yêmenê.
Ma kilama Xûşê
çima ziviriye ser navê Mûşê?
Ka me Qoreyê ji ku dizanî bû?
Bûkên me bî man ji bonê.
“Li pêşiya Rûhayê ki çavên xwe da?”
Li Entabê ki gulle avit?
Topên Ûris kê jê stand?...

Bi kurtî çîroka me û wan
Ya Qabîl û Habîl e
Serî binî êş e, elem e, kul e.
Di dawiya hemû şerên asê da
Hêkên baza yê wan in
Para me ji sornukul e...

Le îro tu divîne.
Welat xemgîn e
Biratî ji bîr bûne
Her derê girtiye tarî,
Xizanî , tunebûn e
Tu rengê cîhanê nemaye li vir
Kok negirtiye
Evîn bê nefes,
Zarok bê girî ne
Tilili nayên bihîstin îdî,
Kûrayiyên her dilî
Gazin û gilî ne
Ba tune, baran tune
Keskesor ji nayên axa me.
Kesk tune, sor tune, zer tune...
Ev welat;
Diya zarokên tavê ye
Zarokên agir.
Îro bêagir û bêtav ma ye.

Her bajarekî me
ji koledariyê ra kela ye
Di vê sedsalê da jî,
bindestî li serê me bela ye.
Aliyek me nezanî,
Aliyek îxanet e
Di parîkirina zanyariyê da
Tûrikê me hê jî vala ye
Zikên me nîvtêr be jî
Di dila da xela ye.

Dibê ev zincirên zengarî
werin qetandin.
Serê me bilind be wek berê

Hela demekî dîsa
Sebir bike.
Em ê demekî dîsa bikişînin
van zehmetiyan
Hirç, ku birçî dimîne
Sebir dike
Kefa lepê xwe dialêse
û dizane ku
wê rojên xweş werin
Her zivistanek
ji biharekî ra avise

Ew jî heq dide min
Dibé:
“ Çi bikim lawo
Ez dayîkim, ji bîr nakim.”

...
Em jî we ji bîr nakin
Jibîrkirina we
Ji jiyanê ra îxanete
Emê bişewitin
Wî çaxê
Baranên mûsonê jî
nikarin gunehên me bişon
Kes nikare me ji wî şewatê xilas bike.

Tu kekê min î
şox û şeng, qeşeng.
Daxwaziyek me ji te heye
me ji bîr neke
Û bizanî be
Em ji hev dûr bin jî
Hîsên me wek hevin
Em birayê hevin
Diya me yeke.

Atilla barişer

yorum | | Devamı...

Zaroktiya Min - Atilla Barişer

Zaroktiya Min

Zaroktiya min kenekî nîvco bû
Di devê dergûşekî da
Li Helepçê, di paşila bavê xwe da.

Daxwaziyek pûç bû
di nav lêvên keçek cîwan da,
li tenişta Bazîdê
li tirba Xanî Baba.

Reqereqa keleşkofan bû zaroktiya min
ku ber êvaran destpê dikir
destê siban bi xwîna sor xalî dibûn
li çiya yên Qertewînê, li Tendûrekê
û li deşta Mûşê.

Zivistanên Serhedê bû zaroktiya min
rêyên zirav bû, wek maran bifitil
di nav du mêtro berfê da
hêstrê li dûyê bavan dirijiya qeşa digirt.
û gura xwîn dimîst.


Şevên dirêj bûn zaroktiya min.
di binê tendûran da, nigên zarokan,
bi çîrokên mîrza mihemed germ dibû.
xeyalên me di Çemê Miradê da dihat şûştin.


Li zozana konên reş bû zaroktiya min
biharan gul dida, payîzan diçilmisîn.
ku fîrar bi çargavên hespên reş
di tariya şevêda winda dibûn
qumando di avêt ser gundan
û heta sibê
agir dibarî ji asîmanan.

Xîzanî bû zaroktiya min
di evên re da li asîmanên zelal
stêrk dişemitîn, di ser nezaniya me ra.
Pûrteqaleki zer,
dilê me dikir zeviya kulîlkan.
bi me ra hevaltî dikir sê ro sê şev.

Diziya bostana bû zaroktî ya min.
Nigên piçûk bi gavên mezin
Rêya rojekî diçûn ji bo xiyarek.
Destên piçûk di ser sûra ra
Diqetand stûyê gulbaxana
Du hinarikên piçûk jî ji singê keçikan.


Nêçîra perperoka bû zaroktiya min
Perperokên spî, sor, zer
Bayên sivik li devlingên rizî dialiya
Em ser devkî li erdê di ketin.
Çogên piçûk diherijîn.
Ku çavên reş tijî hêstir dibûn,
Perperok bi me dikeniyan.


Birçîbûn bû zaroktiya min
Di dijminatiyê da li gundekî xerîb,
Dilekî piçûk, ji pêşa diya xwe dûr
diket pişta deriya
her şev bêdeng digiriya.
siya wî
Ji ber tendûrekî nanek didizî.
Û du siyên piçûk
Germahiya nan parî dikirin.
di germa havînê da,

Bêbavî bû zaroktiya min.
Li hepisxana Mûşê,
Di bin siya qardiyana da
Me hesretî dikuşt bi hevdû ra.
Bi simêla hişk ramûsanek dida min
Ramûsanekî hişk,
Ji bîna titûnê.
Dema destê min dixist nav destê xwe
hesinên sar winda dibûn
Disekinî zeman û...
Zindan dibû zozan.

Atilla Barişer

yorum | | Devamı...